wait لطفا صبر کنید

صفحه اصلی » مجله شماره 37 » پايان نامه ها
بازدید: 2319
0/0 (0)
عنوان: امامت در قرآن و رابطه آن با خاتمیت
 

پدید آورنده: توفیق اسدُف
دانشگاه: مدرسه عالی امام خمینی(ره)
رشته: فلسفه وکلام- ارشد
استاد راهنما: حجت الاسلام دکتر علی عباسی
استاد مشاور: حجت الاسلام آقای عبدالمجید زهادت
کلید واژه: عصمت، انتصاب، انتخاب، خاتمیت، حدیث غدیر،آیه ولایت، آیه تبلیغ.
چکیده
در این تحقیق به پنج فصل پرداخته شده است که مباحث آن فصول به طور مختصر در ذیل ذکر می شود:
1- در فصل اول، پس از تعریف لغوی امام، معنای اصطلاحی آن نزد فریقین بیان گردیده و معلوم شده که تفاوت جوهری این دو فرقه در مسأله امامت، در حقیقت امام و در تصور آن‌ها از امامت است. به این معنا که اهل سنت «امامت» را از فروع، شیعه از اصول حساب می کند.
2- در فصل دوم، با استناد به آیات قرآن کریم، معنای هدایتگر بودن امام با بیان علامه طباطبایی (ره) به هدایت باطنی تفسیر شده و ضرورت وجود چنین امامی برای هر زمان از نگاه قرآن به اثبات رسیده است. و سپس بیان شده که علت عدم دسترسی مسلمانان ( بعد از دوران غیبت) به امام معصوم، تقصیر خود امت بوده است.
3- در فصل سوم، شرایط و صفات امام از دیدگاه فریقین مطرح می شود. اهل سنت در شرایط امام صفاتی مانند برخورداری از علم دینی، آگاهی بر تاکتیک های جنگی، زهد و پارسایی را لازم می دانند.‌‌ اما مهمترین شرط امام از دیدگاه علمای شیعه عصمت و علم ویژه است. و گفته می شود که عمده صفاتی که شرط امامت است، می تواند در نهایت به نوعی از دو صفت عصمت و علم ویژه سرچشمه گیرد. و برای اثبات نظریه در دو شرط عصمت و علم ویژه به آیات قرآن کریم استناد می شود.
4- در فصل چهارم، بحث انتصابی یا انتخابی بودن امام بیان شده است. در این فصل، انتصاب ولایت علی (ع) بر اساس آیات «ولایت» و «تبلیغ» و حدیث «غدیر» به اثبات می رسد و معلوم می شود که نمی توان امام امت را به واسطه اهل حل و عقد و رأی مردم انتخاب کرد
5- در فصل پنجم رابطه امامت با نبوت و خاتمیت، معنای خاتمیت، و عدم تضاد مقام امامت با خاتمیت بحث می شود.و در آخر، سخنان دکتر سروش در رابطه با خاتمیت و امامت مورد نقد و بررسی قرار می گیرد.


 



نظرات:

نام:
پست الکترونیکی:
متن یادداشت :
کد امنیتی :